Moja/e recenzja/e (Strona 6 z 12)

Polanie 2 - recenzja gry...

          A wszystko zaczęło się w Roku Pańskim 1996. Z tą datą łączy się początek polskich gier strategicznych – premiera Polan. Była to produkcja niebywała w swej prostocie, ze świetną oprawą audiowizualną i wciągającym modelem rozgrywki. Szybko zdobyła ogromną popularność w naszym kraju. Mijały lata, a nawet najwięksi fani stracili nadzieje na jakąkolwiek kontynuację Polan. Ni z tą ni zowąd nadszedł rok 2003. Bez większych ceregieli i akcji reklamowych, wydano Polan 2 – grę określaną mianem „polskiego Warcrafta”. Dzieło stworzone przez krakowskie studio Reality Pump, dzięki niemieckiemu kapitałowi, może śmiało konkurować z większością nowopowstałych tytułów. Dlaczego? Zapraszam do świata magii i miecza...

„Lud czeka” – czyli o fabule...

          Przede wszystkim, Polanie 2 to ogromna dowolność. Powód? Mamy tutaj aż 4 (!) tryby rozgrywki, z których dwa prezentują nam jakąś linię fabularną. Pierwszy, rozgrywką zbliżony do typowego RTSa, to Kampania, składająca się z 3 „podkampanii”. Mamy rok 704. Umiera stary wódz, władca sprawiedliwy i uczciwy, zostawiając na tym świecie jedynego syna – Mirka. Obejmując rządy, młody i niedoświadczony książę chętnie gości na swoim dworze przyjezdnych, zagranicznych kupców i handlarzy. Pewnego deszczowego dnia do grodu przybył niski i szpetny czarodziej, nazwany przez okolicznych mieszkańców Kościejem. Korzystając z dobrodziejstwa i gościny młodego władcy, zamieszkuje w pobliskiej wieży na bagnach. Tam odbywają się obrzędy nieznane nawet najstarszym mędrcom. Dzięki naiwności Mirka, faktyczne rządy zaczyna sprawować przyjezdny mag. Nadchodzi wkrótce sądny dzień rozprawienia się z prawowitym następcą tronu – Kościej, dzięki swoim magicznym mocom, wysyła księcia w niebyt, obszar poza granicami czasu. Kilka lat później sędziwy czarodziej Dobromir, usłużny przyjaciel nieżyjącego ojca Mirka, sprowadza młodego chłopca z powrotem. A w jego państwie panuje totalny chaos. Na wiaduktach panoszą się kościotrupy w zbrojach, strasząc okolicznych ludzi. Kościej wprowadził władze autorytarne – kto im się tylko sprzeciwił, został zabierany na tortury do podziemi... Naszym priorytetowym zadaniem jest odzyskać władzę, umocnić ją oraz uspokoić sytuacje wewnętrzną w państwie. I, oczywiście, pogruchotać uzurpatorowi kości ). W tej kampanii kontrolować będziemy poczynaniami Mirka, jego druha Mieszka oraz wesołej gromadki wojskowych, którzy w sytuacjach podbramkowych niejednokrotnie mieczem i łukiem „ustabilizują” przebieg rozgrywki. Przyznam szczerze, sama fabuła Kampanii głównej sequela Polan to sprawa pogmatwana i pokręcona. W pewnym momencie bardzo zaskakująca, wręcz wzruszająca, czasem zbyt flegmatyczna i schematyczna. W ogólnym rozrachunku – historia tak naprawdę napędza grę i jest jej bardzo mocnym punktem.
          No tak, ale na początku tej recenzji wspomniałem o dwóch liniach fabularnych. Zgadza się, mamy bowiem do dyspozycji także „mini” kampanię RPG. Wybieramy dowolną postać, której nadrzędnym celem będzie uratowanie maga Dobromiła. I uratowanie świata... Przyznam, że ta kampania trybu RPG jest naprawdę trudna. Nie dość, że spotkamy w niej stwory i plugastwo, którego wcześniej nie mogliśmy ujrzeć w żadnej grze, to na dodatek działamy w pojedynkę. Ehh, będzie ciężkoo...
          Zróżnicowanie kampanii i trybów to bodaj największa zaleta Polan. Każdy znajdzie tu coś dla siebie, a sama rozgrywka zajmie nam bardzo dużo czasu. Około 30-40 godzin dla Kampanii głównej oraz 15-20 dla kampanii RPG. Mogę więc tylko zapewnić, że jak zagłębimy się w świat gry, trudno będzie nam go opuścić (jestem tego przykładem)...

Baśniowy klimat – czyli o grafice...

          Oprawa graficzna Polan od samego początku kreowana była na baśń. Nic w tym zaskakującego, przecież cała ta opowieść to zmyślana bajka ). Ale w tym momencie wstaję sprzed monitora i biję brawa dla panów z Reality Pump. Dlaczego? Ta gra ma już 6 lat, oczywiście czas robi swoje, ale tak niezwykłej oprawy nie widziałem w polskiej grze od dawna. Wszelkie modele budynków, postaci czy nawet drzew wykonano z wybitnym dopieszczeniem. Wykorzystany silnik „Earth 2150”, który doszlifowano i wyciśnięto z niego maksimum. Na powierzchniach widać użyty pixel shading (ver. 1.1), tak więc to swego rodzaju pionier nowoczesnych technologii graficznych w polskich produkcjach. To jednak jeszcze nic. Największe wrażenie robią pływające ryby w stawach i jeziorach, animacje ataków magicznych (zmiany w krowę, deszczu ognia i innych) oraz bardzo dobrze wykorzystane cienie, których ruch możemy zaobserwować przystając na chwilę koło drzewa. Odbicia wody także cieszą oczy. Moim zdaniem najlepiej wykonanym elementem graficznym tej gry jest właśnie woda i wszelkie animacje z nią związane. To widać, szczególnie na najwyższej szczegółowości otoczenia.
          Oczywiście w grze, której akcja dzieje się na otwartej przestrzeni nie mogło zabraknąć symulacji zmiany pór dnia. W dzień więc doświadczymy pastelowych barw oraz mnogości kolorów i kształtów, w nocy wszystko spowija mrok, a dobrze zamaskowanych przeciwników nie widać nawet przy przybliżeniu. Naturalnie zmieniają się także warunki pogodowe – świeci słońce, a już kilka chwil później może grzmieć i padać deszcz lub śnieg. To robi wrażenie, tym bardziej, że nie możemy zapomnieć o jednym fakcie – ta gra ma już 6 lat! Niestety, nie wszystko złoto co się świeci. O ile przy nie zmienianiu widoku kamery (mamy tu widok z rzutu izometrycznego) będziemy wręcz zachwyceni grafiką, o tyle przy maksymalnym przybliżeniu, potocznym „zoomie”, widać wiele niedoskonałości i prostotę wykonania otoczenia. Nie ruszając jednak kamery ,możemy podziwiać ogromne połacie terenu, na którym niejednokrotnie natkniemy się na jakieś ruiny, zejścia do podziemi, pogańskie „świątynie” i posągi i zwykłe osady. Te ostatnie wyglądają przepięknie, szczególnie nocą. Widok się lekko rozmazuje, a na każdym budynku świecą się pochodnie. Zapiera dech w piersiach! A w około głuchy las, w którym czai się wróg...
          Nie można także przyczepić się do animacji. Wszystko porusza się płynnie, żyje. Nadmienię, że każda postać, każde zwierzę, demon czy inne plugastwo ma własny sposób poruszania się, walki i ucieczki. Co prawda umierają w sposób podobny, ale to tylko satysfakcja z powodu nabicia kolejnych punktów doświadczenia, a nie gderanie o ubogą animację, prawda? Żeby nie przedłużać, oprawa wizualna spełnia swoją rolę w świetny sposób. Jej baśniowość i dopracowanie robią piorunujące wrażenie...

Absolutny faworyt – czyli o ścieżce dźwiękowej...

          Walę prosto z mostu – Polanie 2 to moja ulubiona produkcja, jeżeli chodzi o ścieżkę dźwiękową. To jest absolutny geniusz, a zarazem dziwny przypadek. Największą zaletą oprawy audio jest niewątpliwie jest ... śmieszność i wszechogarniający humor! Nasze postacie, potwierdzając to, że żyją, wymawiają niezapomniane kwestie, typu: Oh my God... po Waszemu, na Trygława...”, „Fajrant, buda stoi!”, „Palisada jak talala”, „Szyć czy nie szyć – oto jest pytanie”, „Niedobrze. Dno gąsiorka widzę...”, a największy „ROTFL” zaliczyłem przy kliknięciu na drwala. On zareagował na to słowami „co mnie tykasz!?”. Takich smaczków w grze jest więcej. Postacie komentują nawet podczas walki, np. „Nawet ranny, nie ustąpię pola”, lub „Achhhh! To tylko draśnięcie...”. Praktycznie wszyscy aktorzy, którzy brali udział w podkładaniu głosów, spisali się na medal. Wykonywali swoją pracę z wyjątkowym zaangażowaniem i poświęceniem. Szczególnie podziwiam dubbing Dobromira, który przeżywa wszystko to, co dzieje się w danym momencie na planszy i reaguje w naturalny sposób. To zdecydowanie podwyższa wartość produkcji, bo w czasach polonizacyjnych klap Cenegi, taka dopracowana ścieżka dźwiękowa nie zdarza się często. Głosy postaci w Polanach 2 są tak charakterystyczne, że zapamiętamy je na długo...
          Także i główny soundtrack prezentuje się należycie. Muzyka zmienia swoje natężenie wraz ze zmianą okoliczności na planszy. Z początku swawolna, swojska i łagodna, przy większej „zadymie” zmienia się w ciężkie, wręcz agresywne brzmienia. Ale już chwilę po, powraca do pierwotnego stanu, a my możemy się nią rozkoszować na nowo. Praktycznie nie mamy się do czego doczepić, każdy element składniowy oprawy audio wykonano z zadziwiającą jakością. Gdyby każda polska wersja językowa tak brzmiała, nie narzekalibyśmy na bezpłciowe wersje polonizacyjne...

Mleka, mleka, mleka dajcie! – czyli o fizyce gry i innych szczegółach...

         Tak jak już wspomniałem wcześniej, do dyspozycji oddano nam 4 różne tryby rozgrywki. Pierwszy, RTS, to kampania główna. Drugi, RPG, to mini kampania RPG a także wolny tryb gry (o nim za chwilę). Trzeci to tryb tzw. Potyczki, gdzie konkurujemy z komputerowym przeciwnikiem o zwycięstwo na danej mapie. A czwarty? To tryb multiplayer, dzięki któremu możemy pograć z przyjaciółmi. Kontynuując temat wolnego trybu gry. Na początku wybieramy naszą postać spośród kilku klas (do wyboru Rycerz, Barbarzyńca, Włócznik, Łowca, Amazonka, Czarodziejka i Mag). Dobieramy sobie cechy, przypisując im określoną ilość punktów doświadczenia i... ruszamy w świat! Do wyboru mamy około 10 map, każda różni się między sobą wielkością, zawartością oraz ukształtowaniem terenu. Możemy jednak dobrać sobie porę roku, która zapanuje na danej planszy. Zaczynamy rozgrywkę z podstawowym wyposażeniem (dla Włócznika będzie to włócznia, dla Rycerza – miecz i tarcza etc.) oraz z zerowym doświadczeniem. Wraz z eksterminacją kolejnych przeciwników oraz wykonywaniem questów, ilość naszego popularnego „expa” wzrasta. O ile na początku leveluje się bardzo szybko, o tyle po osiągnięciu jakiegoś pułapu trzeba przemierzyć kilka map (!), żeby podnieść poziom postaci o 1lvl. Mając Rycerza na około 55lvl potrzebowałem już kilkuset tysięcy punktów doświadczenia. A np. za zabicie zwykłego wilka, dostajemy tylko 1 punkt... Tryb RPG to przyjemna i niczym nieograniczona rzeźnia. Jest to faktycznie tryb hack'n'slash, w którym wykonujemy questy i handlujemy. A właśnie, to ostatnie jest najważniejsze. Za gromadzone złoto możemy kupować przedmioty, eliksiry, talizmany i czary. Sporadycznie występują także przedmioty unikalne – egzotyczne, niezwykle rzadko spotykane bronie i talizmany, których siła kilkukrotnie przewyższa te zwyczajne, powszechnie dostępne. Obrażenia magiczne 1000? Proszę bardzo, płać 800.000 złota... Nigdy nie zdołałem uzbierać tak oszałamiającej liczby monet, tym bardziej, że lubię zakupy, a ilość zwyczajnych przedmiotów jest wprost oszałamiająca. Jak na polską produkcję, oczywiście ). Dochodzi ona bowiem do liczby 250, w porywach może 300. Każda ma swoje właściwości, które najczęściej decydują o jej użyciu. Przecież logicznym jest, że wybierzemy zbroję chroniącą przed obrażeniami magicznymi, niż zwykłą „blaszankę”, prawda? Warto też podkreślić fakt, iż przedmioty magiczne (nie unikalne!), mienią się w kolorach tęczy wokół naszej postaci. Wygląda to bardzo fajnie i na pewno nasz Rycerz też czuje się bardziej bezpiecznie...
          Będę to powtarzał do znudzenia – najważniejsze w tym trybie są: złoto i eliksiry. Tych ostatnich warto mieć ze sobą kilkadziesiąt (a najlepiej około 100), nigdy bowiem nie wiadomo, na jaką bandę przeciwników wpadniemy... Najważniejszym jednak czynnikiem jest nasze własne doświadczenie oraz statystyki. Nadmienię też, że każda postać ma charakterystyczne dla siebie statystyki (Smocza Skóra dla Barbarzyńcy , Fart dla Włócznika, Szarża dla Rycerza etc.). Zwiększając siłę, polepszamy punkty ataku, a zwiększając szarżę (u Rycerza), podnosimy siłę ataku z biegu. Prawdę mówiąc ta ostatnia cecha dla Rycerza jest najważniejszą i ten, kto dojdzie do maksymalnego poziomu może śmiało „wyskoczyć za miasto”, zapolować na magicznych przeciwników. Kim są oni? To dusze wojów i rycerzy. O wiele silniejsi i więksi od zwykłych zwierząt czy kościotrupów z bronią. Kilkoma ciosami potrafią powalić na ziemię każdego (nawet Rycerza na 55lvl!). W walce z nimi trzeba wykazać się niebywałym refleksem i odpowiednią taktyką („przyleć, przypieprz, spieprzaj”). Kontynuując temat przeciwników, znajdziemy ich około 60 różnych rodzajów. Pierwsze z nich, zwierzęta, to najłatwiejsi przeciwnicy, którzy już w godzinę po rozpoczęciu rozgrywki nie będą stanowić dla nas żadnego problemu. Następnie wyróżniamy wszelkiej maści bandytów, którzy czyhają na nas na drogach i leśnych zakamarkach. Trzecią grupą są nieumarli, czyli po prostu szkielety. To silne „stworzenia”, odporne na obrażenia sieczne i trucizny (niektóre także na obrażenia magiczne!). Czwarta grupa to stwory, których nie da się zaliczyć do podgrupy zwierząt – wilkołaki, strzygi, olbrzymy, ogary itp. Nie najsilniejsze, ale robiące wrażenie. Ostatnia grupa to wspominani już przeze mnie przeciwnicy magiczni, odporni jedynie na broń magiczną – duchy wojów i rycerzy. Śmierć któregokolwiek z naszych wrogów może być dla nas świetnym biznesem. Często się bowiem zdarza, że przeciwnik pozostawi po sobie złoto, eliksiry bądź przedmioty ekwipunku. A już najlepszym interesem w trybie RPG jest niszczenie skrzyń, w których często znajdziemy spore ilości monet (do 1000 sztuk), bądź inne itemy. Ale nie martwcie się, nie przyjdzie nam to zbyt łatwo. Od czego są Ci przeciwnicy? Żeby właśnie uprzykrzyć nam życie... A co w temacie questów? Polegają one najczęściej na odnajdywaniu czegoś bądź eskorty kogoś. Tylko że dziwnym trafem zawsze czekają na nas najsilniejsi dostępni przeciwnicy. A to 15 wilków, a to kilku Olbrzymów, a to 4 Stare Strzygi... Żyć, nie umierać!
          To tyle, jeżeli chodzi o tryb RPG. Ale nie zapominajmy też o tym ,że dostępny jest tryb Potyczki RTS. Jest on o tyle niezwykły, że występuje w nim unikalny surowiec, który nigdy dotąd nie pojawił się w żadnej grze! Chodzi o mleko! Tak, o tą właśnie białą ciecz, którą spożywamy na co dzień. Trochę paradoksem jest to, że za posiadane mleko wybudujemy budynek lub dokonamy odkryć „naukowych”, ale to da się przemilczeć. Przy pierwszym kontakcie z trybem Wojny Wiosek (bo tak pełnoprawnie nazywa się Potyczka RTS) pomyślałem sobie tylko: WTF? Mleko jako główny surowiec? Chore, ale za to bardzo przyjemne i innowacyjne ). Rozgrywka polega na tym, byśmy wyeliminowali naszych przeciwników. Aby tego jednak dokonać, należy najpierw rozwinąć własną osadę, ufortyfikować ją, wyprodukować wojaków, ulepszyć ich uzbrojenie i dopiero wtedy możemy ruszać na wrogów. Malkontenci mogą narzekać na małą ilość budynków i postaci. To jednak tylko dane wyssane z palca. Prawdą jest, że możemy produkować postaci do znudzenia, jedynym ograniczeniem jest długość... drogi! Tak, każdy budynek musi zostać postawiony przy drodze. To bardzo ciekawe ograniczenie, a na pewno wprowadzające trochę realizmu. Tak więc, koniecznie obok ścieżki, możemy wybudować Chatę Drwali, Dom Magów, Dwór, Świątynię czy Chatę Wojów. I tak najważniejszą budowlą jest tutaj... dokładnie, mieszkanko naszych kochanych krówek, czyli obora. Bez nich nie ma szans na rozwój. Maksymalna ilość jednostek mleka (po wybudowaniu 4 obór) wynosi 400, choć i tak jest to limit dość umowny. Wystarczy ustawić 4 krowy naraz do dojenia, a i tak mleko wzrośnie nam do poziomu rzędu 700 jednostek. Co ważne, krowy także mają swoje poziomy doświadczenia! Im wyższy level naszej Mućki, tym więcej mleka może „wyprodukować”. Musimy pamiętać o tym, że każda Krasula lubi zieloną trawkę i odpowiednią opieką pastuszka. Ten ostatni zwiększa prędkość produkcji mleka, poprzez swoją obecność. Wszystko jest zgrane ze sobą w logiczny sposób. Wszystko żyje!
          Jakie postacie dostępne są w Wojnie Wiosek? Standardowo, Rycerz, Wojowie, Łowcy, Włócznicy, Drwale, Teściowa (!), Krowy, Pastuszkowie, Magowie, Kapłani, Czarodziejki i Wiedźmy. Każda z nich mieszka w określonym budynku (co skrzętnie wykorzystano!). Dlatego po osiągnięciu określonego limitu domowników, trzeba wybudować drugi taki sam budynek, by wyprodukować kolejne postacie danego typu. Wojownicy zapewniają nam bezpieczeństwo przez całą rozgrywkę. Panowie z Reality Pump przemyśleli sprawę, i do trybu RTS wrzucili także rozwiązania z trybu RPG. Po pierwsze – nasi wojowie także zdobywają doświadczenie. Zabijając przeciwników, oczywiście. Im wyższy level, tym lepsze statystyki, siła, punkty życia itp. Po drugie – dostępne mamy udoskonalenia ekwipunku. Do upgrade’u oddano nam m.in. miecze, włócznie, hełmy, łuki, napierśniki i tarcze. Także i magiczne postacie nie mają co płakać – im także można ulepszyć czary i laski magiczne (bez skojarzeń!). Bez Magów bowiem żadna linia obrony się nie powiedzie. To oni mają zdolność zamieniania przeciwników w krowy lub zesłania deszczu ognia na określony obszar. Nie próżnują także Kapłani, którzy dzięki Magicznemu Jastrzębiowi mogą przez krótki czas odsłonić dany obszar gry. To dobrze przemyślane narzędzie szpiegowskie – podglądamy tym sposobem postęp u przeciwników ). Wiedźma może zrobić „szybki wjazd na chatę”, przecież do perfekcji opanowała sztukę latania na miotle ). Niezłą zdolność posiadają także Czarodziejki, które przejmują przeciwników, którzy od tej pory walczą po naszej stronie. Tak czy siak, najważniejszym ogniwem wojska są Rycerz i Wojowie. Pierwszy z nich to potężna jednostka piechoty, najpotężniejsza w trybie. A drudzy to typowe mięśniaki – najpierw biją, potem myślą ).
  Jedna rozgrywka w Wojnie Wiosek może trwać nawet do 3 godzin, w zależności od natężenia ataków przeciwników oraz ich liczby. Kiedyś wybierając sobie grę przeciwko 3 przeciwnikom nie wyrabiałem z pracą myszką – fale ataków szły średnio co minutę! A jak się zdarzyły 3 fale naraz!? Powtarzam – podstawą jest mleko i odpowiednie fortyfikacje z dużą ilością wież. Włócznicy, Łowcy i Magowie na basztach załatwią sprawę odmownie.
          Tyle o trybie Potyczki. Rozpisałem się nieźle, musicie to przyznać ). O Kampanii głównej nie napiszę – jest ona skonstruowana w taki sposób, że gdybym zdradził choć trochę, większość z Was by mnie zabiła ). Pozostaje więc jeszcze tylko jedna kwestia – klimat gry. Akcja rozgrywa się w czasach wczesnego średniowiecza na ziemiach Polan (czyli Wielkopolska). A wiadomo jaka religia ówcześnie panowała – poganizm. Nie powinniśmy więc dziwić się, kiedy znajdziemy posągi Światowida (to ten o 4 głowach, zwróconych w 4 różne kierunki). A tym bardziej, gdy w wypowiedziach mieszkańców, usłyszymy nawiązania do Peruna, Trygława czy Swarożyca – pogańskich bożków. To buduje klimat, przecież nie mogliby wtedy mówić „O dobry Boże!”, ponieważ w tamtych czasach nie wiedzieli w ogóle o istnieniu Jezusa i wydarzeniach z Palestyny. Bardzo ciekawym i pomysłowym elementem, jest nadawanie staropolskich imion dla każdej nowopowstałej postaci. Będziemy więc kierować poczynaniami Bożydara, Wita, Dobrosława, Gościsława i innych. Nawet każda pojedyncza krowa ma własne imię! Mućka, Krasula i Łaciata to bodaj najpopularniejsze z nich. Nie ma co się rozwodzić – klimat w Polanach 2 jest bajkowy, humorystyczny i lekki. Nic więc dziwnego, że gra nie zdobyła popularności. W Polsce sprzedano jedynie 6 tysięcy egzemplarzy, a za granicą (pod tragicznym tytułem Once Upon a Knight w USA i Knightshift w Europie) otrzymywała oceny średnio 5-5,5/10. I to jest bodajże największa wada tego tytułu – nikła popularność. Polanie to gra mogąca śmiało konkurować z kultowym Warcraftem 3, a mimo to, tylko nieliczni entuzjaści (w tym m.in. ja) uważają tę grę za najlepszego polskiego RTSa...

Najbardziej niedoceniana polska produkcja – podsumowanie...

           6 tysięcy sprzedanych egzemplarzy to zdecydowanie zbyt mało, by mówić tu o fenomenie. Polanie 2 to zdecydowanie najbardziej niedoceniana polska gra, mimo, ze panuje tu ogromna dowolność trybów rozgrywki. Niesamowity i niepowtarzalny klimat gry potęgują częste wstawki humorystyczne, które czasem mogą doprowadzić do prawdziwych łez. Tymczasem mnie najbardziej do łez doprowadza fakt, iż zaniechano produkcji Polan 3, mimo, iż ten tytuł był już tworzony. Cóż, być może znów przyjdzie nam czekać kolejne 7 lat, na które musieli czekać fani pierwowzoru? Pożyjemy, zobaczymy...

Zalety:
+ baśniowy klimat
+ oprawa audiowizualna
+ 4 tryby rozgrywki
+ bardzo długa
+ genialny humor
+ wciągaaaa
+ najlepszy polski RTS

Wady:
- sprzedano tylko 6000 egzemplarzy
- gdzie Polanie 3!?

Ocena: 9/10