Moja/e recenzja/e (Strona 11 z 12)

Dawno nikt tu nic nie umieścił, więc pochwale się swoim najnowszym tekstem

Dark Messiah of Might and Magic

Uniwersum Might and Magic to szczególne miejsce. Należy je kojarzyć z  epickimi strategiami z serii Heroes, jak i linią wspaniałych, lecz zapomnianych już pewnie RPGów M&M. Po przejęciu praw do nazwy handlowej przez Ubisoft wydano pod tą marką dwie gry: Heroes V (naprawdę dobra kontynuacja) oraz zupełnie premierowy, innowacyjny i ze wszech miar interesujący Dark Messiah. To bardzo dobrze, inaczej nigdy byś mnie nie poznał, Mój Panie...

Po uruchomieniu tego tytułu przenosimy się do świata Ashan, około 20 lat po wydarzeniach przedstawionych w ostatniej części "Hirołsów". Naszym protagonistą jest Sareth, sierota wychowywany przez mistrza Phenriga. Przysposabia on nas do podstaw walki i magii. Zleca nam zadanie zdobycia magicznego kryształu Shantiri, można by rzec początek jakich wiele. Musimy go dostarczyć czarodziejowi Menelagowi. Poszukuje on starożytnego artefaktu - Cienistego Czerepu. Tysiąc lat temu Sar-Ellam zapieczętował nim bramy do wymiaru demonów. Opiekun daje nam coś na drogę (nie, nie bilet...). Umieszcza w umyśle Saretha dziewczynę imieniem Xana. A nie polubić jej nie można... Po dwóch tygodniach podróży (oczywiście twórcy nam tego oszczędzili) docieramy do celu podróży - bram miasta Stonehelm. Po pietach depcze nam armia nieumarłych. W ostatniej chwili straż wciąga nas przez wewnętrzne wrota. Naszym celem  jest ucieczka przed agresywnymi ghulami na bezpieczne mury. Jeden z rycerzy prosi nas o pomoc w użyciu balisty - z jej pomocą zabijamy potężnego cyklopa. Cóż za męstwo, Najdroższy. Xana znów wcięła mi się w wypowiedź, więc może coś o niej powiem. Potrafi wejść na ambicję, ma słodki, demoniczny głos i składa dwuznaczne propozycje. Potrafi być zazdrosna. Wkrótce bowiem spotykamy Leannę, wyraźnie zainteresowaną nami siostrzenicę maga. Doprowadza nas do wuja. Obawia on się, że nekromanci chcą położyć łapska na tej bezcennej relikwii, więc trzeba niezwłocznie wyruszyć. W nocy na dom napadają siepacze mrocznych magów. Dalej opowiem już fragmentarycznie: chodzi o starożytną przepowiednię o Mesjaszu Mroku i los milionów istnień. Fabuła jest raczej standardowa i przewidywalna, ale dobrze opowiedziana i genialnie zazębia się z historią opowiedzianą w HoM&M 5 (w pewnym momencie szczęka mi opadła). Warto nadmienić, że gra posiada 4 zakończenia.

Czas więc powiedzieć, co w tym tytule jest takiego cudownego (oprócz Xany). Dark Messiah to najbardziej kontaktowa gra z widokiem FPP. Perspektywę pierwszej osoby można znaleźć w niektórych RPGach, np.: Oblivionie, ale Mesjaszowi zupełnie inaczej z oczu patrzy. Mamy bowiem do czynienia z dynamiczną, wymagającą sprytu krwawą walką. Stal ociera się o stal, nie ma tu miejsca dla słabych.  Sareth może korzystać z miecza i tarczy, powolnego, lecz przewracającego przeciwników kostura, pary sztyletów czy też łuku. Łącznie znajdziemy ok. 30 rodzajów uzbrojenia różniącego się parametrami. Wrogów jest zazwyczaj kilku, trzeba cały czas być w ruchu, trzymać gardę, dobrać rodzaj i siłę ciosu, uderzyć tak, by zadać ból. Trafiając ładujemy pasek adrenaliny. Po jego napełnieniu wpadamy w szał, akcja zwalnia nieco na chwilę, by podziwiać lot odrąbywanej głowy, złamanie kręgosłupa, czy konwulsje ciała nabitego na klingę. Na prawdziwą zabawę pozwala nam fizyka, która jest tu niezwykle rozwinięta. Wroga możemy kopnąć w ognisko, przepaść, wystające ze ściany kolce. Świetne efekty daje przecięcie liny podtrzymującej żyrandol czy zniszczenie podpór utrzymujących ciężkie przedmioty na półkach. Sarecie, nie zapominaj o pierwszym wrażeniu, ono jest najważniejsze. Każdy normalnej wielkości przedmiot możemy nieść, by rzucić nim w orka i zwalić go z nóg (ten zwrot jest tak oklepany, że można znaleźć w wielu artykułach o tej grze).Taktyka "jak nie kijem , to beczką" sprawdza się zresztą  wyśmienicie. Strzała umieszczona w pochodni zapala się i zadaje większe obrażenia. Niezwykle ciekawy efekt daje połączenie dzbanów oliwy z zaklęciami płomienia. Czary możemy podzielić na ofensywne (np.: grom, lub piękna kula ognia, która rozrzuca przeciwników po lokacji) i defensywne (telekineza, leczenie, osłabienie, przejęcie kontroli). Starcia są krwawe i turpistyczne, więc ocena PEGI 18 jest w pełni uzasadniona. Całość podsumuję tak: kto znajdzie finezję w rozgrywce, nie zapomni już o tej grze. Za wykonywanie celów misji (ale nie pokonywanych przeciwników) otrzymujemy punkty umiejętności. Nasz bohater może kroczyć ścieżką dzielnego rycerza, cichego zabójcy lub potężnego maga. Tyle teorii, bo punkty te można wydawać swobodnie pomiędzy drzewkami. Rok temu stworzyłem wojownika znającego leczenie i podstawy magii ognia, teraz grałem magiem lubiącym okładać plugastwo ostrzem i laską. Prowadzenie każdego z nich sprawiało mi ogromną satysfakcję.

Na naszej drodze ku przeznaczeniu spotkamy wojowników w czarnych zbrojach, magów, powolne i wytrzymałe zombie, silne i szybkie ghule, wampirzych rycerzy, gobliny, dumnych orków, pająki (wielkie, obrzydliwe i włochate), smoki, kilka cyklopów. Na monotonię nie można więc narzekać. Nieco gorzej jest z lokacjami. Zazwyczaj są to zamknięte grobowce, jaskinie, katakumby. Czasem wyjdziemy na otwartą przestrzeń, ale nie ma tam nic ciekawego. Brakuje też możliwości rozmawiania i handlu z napotkanymi postaciami, ale to przecież liniowa gra akcji, nie RPG. Z budową poziomów związany jest pewien przedmiot - łuk linowy. Czasem jedyna droga wiedzie w górę, czasem znajdują się tam wartościowe przedmioty, wystarczy się rozejrzeć.

Za oprawę graficzną jest odpowiedzialny Source Engine, wykorzystany po raz pierwszy w leciwym Half Life 2. Po mimo wieku silniczek ten nieźle daje sobie radę. Postacie są świetnie wymodelowane, wystarczy spojrzeć na niemilców, czy dziewczynki. Bardzo ładnie wygląda oręż, zwłaszcza zaklęty, żarzący się miecz ognia. Uzbrojenie pokrywa się krwią. Twórcy przyłożyli się do animacji – zarówno ludzie, jak i na przykład pająki poruszają się realistycznie. Czasem warto  zatrzymać się na chwilkę i spojrzeć na detale – pajęczyny, fosforyzujące jaja witraże, gobeliny, refleksy świetlne. Czary to prawdziwy miód i orzeszki. Zaczyna się niewinnie – od małych płomyków pełgających po dłoni, zaś kończy eksplozją potężnej kuli i chmurą sadzy. Przeciwnicy, którzy przeżyją kontakt z fireballem, będą okopceni. Próby czasu nie wytrzymały jednak tekstury , wiele obiektów razi pikselozą, a plamę po wypalonej oliwie narysowano chyba w Paincie… Byłem też świadkiem dość licznych przekłamań, w postaci ruchomych sęków na poręczy schodów, czy wczytywania mojej tarczy w niższej rozdzielczości niż sobie życzyłem. W starszych recenzjach tego tytułu można napotkać się na informacje o dość dużych wymaganiach sprzętowych. Teraz nie ma to już takiego znaczenia, moje wysłużone GF 8600GT zapewnia pełny komfort przy maksymalnych ustawieniach graficznych. Nieco gorzej wygląda sprawa przydługawych czasów wczytywania, choć przy 2 GB pamięci można je zaakceptować. Warstwa dźwiękowa prezentuje nierówny poziom. Genialne są wszelkie odgłosy -  szum wiatru, chrzęst deptanych kości, szczęk stali. Muzyka jest niezła, ale nic ponadto, nie zapada w pamięć, może z wyjątkiem apokaliptycznego kawałka odtwarzanego podczas oblężenia Stonehelm. Angielscy lektorzy są nudni, jedynie Xany chciałoby się słuchać. Zapomniano też chyba, że płonący żywcem człowiek powinien głośno wyć.

Nie mam wątpliwości, że Dark Messiah to produkt wyjątkowy. Rozbudowane i emocjonujące możliwości walki, niezła fabuła i wciąż dobra grafika zapewniają kilkanaście godzin rozgrywki na najwyższym poziomie. Tym bardziej boli, że tytuł ten nie odniósł sukcesu na jaki zasługuje. Może warto sprawić sobie prezent poświąteczny? Zbudź się Mój Książę, przed Tobą długa droga.

Plusy:

- świetna walka

- fizyka

- Xana

- dobre udźwiękowienie i niezła grafika…

Minusy:

- …choć z błędami

- liniowość

- nie nastawiaj się na RPGa

Grafika: 7

Dźwięk: 8

Frajda: 9+

Ogółem: 9-

Link do galerii: http://morticore.fotosik.pl/albumy/724562.html
Specjalnie dobrany zestaw gameplayów możecie znaleźć na blogu - link w sygnaturce.

Stało się! Po kilkunastu mniej czy bardziej udanych filmach pełnometrażowych i animowanych, jeden z najbardziej rozpoznawalnych i charakterystycznych bohaterów komiksowych wreszcie gości na komputerach i konsolach. Czarna postać w pelerynie, strzegąca porządku w Gotham City, zwana Batmanem (lub potocznie – Człowiekiem-Nietoperzem) jest już legendarna, nie tylko ze względu na swój wygląd czy motywy działania. W tym momencie jednak nie o tym chciałem napisać, lecz przelać swoje skrótowe odczucia, dotyczące Batman: Arkham Asylum. Jednym słowem: Gra Roku 2009!

Joker złym łotrzykiem jest

Trudno jednak tak od razu przejść do któregokolwiek zaimplementowanego elementu gry, ponieważ najnowsza odsłona Batmana przytłacza swoim rozbudowaniem i złożonością. Bo choć z początku wygląda to wszystko na zwyczajne mordobicie w akompaniamencie zacnej oprawy technicznej, o tyle później sprawy nabierają rumieńców. Wystarczy, że otrzymamy do użytku coraz to większą liczbę unikalnych „batmanowych” gadżetów, a przejdziemy w klimaty detektywistyczno-przygodowe z nutką polowań rodem z Aliens versus Predator oraz interaktywnymi koszmarami w nieśmiertelnym stylu Maxa Payne’a. Zaczynając jednak od początku (jakiś musi być), Arkham Asylum to trzecioosobowa gra akcji, której wydarzenia mają miejsce na terenie tytułowego Azylu Arkham – zakładu psychiatrycznego, założonego w 1920 roku przez Amadeusza Arkhama, a znajdującego się kilka kilometrów od centrum metropolii Gotham. Nasz potężny bohater trafia tutaj z nie lada trofeum – oto bowiem schwytał Jokera, jednego z największych nikczemników, jakiego wydała Ziemia. O dziwo jednak, ten malujący się pajac dał się złapać zbyt łatwo, niemal bez żadnego sprzeciwu, dlatego też Batman, przeczuwając pułapkę, osobiście eskortuje prawdopodobnie nie do końca sprawnego psychicznie więźnia. I akurat los tak chciał, że niecny plan Jokera okazuje się prawdą – nie bez kozery bowiem spowodował (pośrednio lub bezpośrednio) spędzenie prawie wszystkich najgroźniejszych przestępców pobliskiego miasta do tytułowej placówki. Wyswobodzenie się kolorowego gagatka to jedynie początek wielkich kłopotów, które od tego momentu czyhają na postać głównego bohatera aż do finalnej batalii z „mózgiem” całej operacji.

Oczywiście po drodze czeka nas kilka pobocznych wątków, które są wplecione niemalże w punkt opowiadanej fabuły. Poznamy zatem historię dzieciństwa Bruce’a Wayne’a (przypomnijmy – to bardziej „ludzka” wersja Batmana), a także wsiąkniemy nieco do umysłu protagonisty, by poznać jego największe obawy i mary. Co więcej, zaimplementowanie znakomitej ilości znanych z „nietoperzowego” uniwersum superprzestępców (choćby Killer Croca, niezwykle apetycznie wyglądających: Poison Ivy i Harley Quinn, Bane’a czy Zszasza) prowadzi za sobą dodatkowe materiały (rozmowy z przesłuchań, modele), związane z pobytem owych zbirów na terenie Arkham. Zaznaczmy także obecność wszelkiej maści nagrań „Ducha Arkham”, przybliżającego zamierzchłe czasy i jednocześnie okres świetności ogromnego zakładu penitencjarnego. A wszystko odsłuchiwane w starym stylu System Shocka 2 i Bioshocka, w akompaniamencie zacnego voice-actingu.

Nie trudno się domyślić, że tak potężny umysł strategiczny, jakim jest Joker, przygotuje nam prawdziwe piekło na ziemi. Zgodnie z pesymistycznym obrotem wydarzeń, zabójca we fioletowym fraku obiecuje przebywającym w celach drobnym kryminalistom wolność w zamian za pomoc w opanowaniu psychiatryka. I już podczas pierwszej sceny jesteśmy świadkami walki pomiędzy Batmanem a kilkoma takimi gagatkami. O tym właśnie wspominałem wcześniej – najnowsze przygody człowieka-nietoperza to od początkowych minut świetnie wyreżyserowana bijatyka. Nie ma tutaj finezji mordu rodem z Devil May Cry 4 (poza tym, Batman wcale nie ukatrupia swoich przeciwników – on ich tylko „ogłusza”...). W zamian otrzymujemy dość prosty model walki (cios-cios-unik-kontra-rzut i tak dalej...), polegający na zręcznym i umiejętnym wykorzystywaniu kilku klawiszy klawiatury i myszki. Choć brzmi to błaho, pojedynki na początkowym stadium rozgrywki są wręcz bardzo sycące i zadziwiająco płynne. Nie bez przypadku nabijamy tu combosy, które w późniejszych etapach, wraz z rozwojem naszej postaci, umożliwiają wykonanie specjalnych manewrów (rzuty, kombinacje z innymi gadżetami). Malkontenci mogą stwierdzić, iż pierwsze dwie godziny rozgrywki wyróżniają się jedynie niskim poziomem trudności. W rzeczy samej – tak jest. Nie o to jednak tu chodzi – z początku to my jesteśmy łowcą, lecz wiele zmienia się, gdy do głosu dochodzą inne postacie, a Azyl zaczyna się niebezpiecznie zmieniać...

Ci sami ludzie jednak cofają te słowa, gdy do gry wprowadzane są wszelkiej maści przedmioty, które ułatwiają walkę tylko zbirom – mowa tu o gazrurkach, karabinach maszynowych, nożach i taserach. I momentalnie zmienia się także styl prowadzenia rozgrywki – wcześniej bez oporów rzucaliśmy się na dziesięcioosobowe oddziały mięśniaków, teraz pojedynek z dwoma oponentami wyposażonymi w broń palną jest nie lada wyzwaniem. W tym momencie znowu do głosu dochodzą panowie z Rocksteady Studios, udostępniając dziwne konstrukcje, zwane gargulcami. To zawieszone pod dachem posągi, które służą Batmanowi jako obserwatorium – może się na nich schronić i przygotować atak. Wystarczy szybowanie zakończone silnym kopniakiem i dobicie gagatka, by przestał tak kozaczyć swoim kawałkiem żelastwa. Inna sprawa tyczy się jednak nożowników – tych należy ogłuszyć peleryną, by dopiero wtedy potraktować zabójczą pięścią.

I będąc przy temacie gargulców, prawdopodobnie najbardziej charakterystycznym i jednocześnie najefektowniejszym sposobem na rozbrojenie i unieruchomienie przeciwnika jest zawieszenie go głową do dołu. Batman po prostu zwisa jak nietoperz, po czym chwyta potencjalnego kryminalistę za gardło, wciąga go na górę, wiąże i szybko spuszcza. Oczywiście inni towarzysze niedoli szybko dostrzegą brak kolegi w swoich szeregach i zaczną go poszukiwać. Dlatego też należy dość szybko czmychnąć z miejsca całego zdarzenia, by zapolować na pozostałych, zdezorientowanych i dostatecznie już spanikowanych. Autorzy tego typu elementy gry nazwali „predator gameplay”, co chyba nie trudno skojarzyć – wszak Predator także miał przewagę wysokości i...

... posiadał coś, w co również wyposażony jest Batman. Tak zwany tryb detektywistyczny, zmieniający nasze postrzeganie otoczenia. Grafika ulega tu kilku przekształceniom – nie widzimy doskonałości trzeciej odsłony Nierealnego silnika, wręcz przeciwnie – dostrzegamy jedynie tekstury ubarwione na kilka kolorów, z czego te kluczowe przedmioty i elementy otoczenia – na pomarańczowo i niebiesko. Niezwykle ważnym podczas rozgrywki jest wykorzystywanie dobrodziejstw noktowizji – dzięki niej możemy odnaleźć miejsca, których normalnie byśmy nie zauważyli oraz ślady, pozostawiane przez inne postacie (dym papierosowy, opary alkoholu, DNA). Po drodze dochodzi nam jeszcze kilka efekciarskich i niezwykle pomocnych gadżetów, pokroju wybuchowego żelu, linki z hakiem czy specjalnej konsoli do hakowania urządzeń (któremu towarzyszy prosta mini-gierka). Stopniowe dodawania nowych itemów niewątpliwie ma na celu wydłużenie czasu gry. O co mi chodzi? Ano, główną kampanię Batman: Arkham Asylum na normalnym poziomie trudności można przejść w około 8-9 godzin, co jest wynikiem raczej dostatecznym. Inna zaś sprawa, że twórcy przygotowali dla nas ogromną ilość materiałów dodatkowych i tego typu podobnych „znajdźek”, których odszukanie będzie niezbędne dla ukończenia Batmana na 100%. Wliczają się weń zagadki Riddlera (Edwarda Nigmy), nagrania Kronik Arkham i przesłuchań kluczowych dla przebiegu fabuły więźniów zakładu. Nie dość, że wzbogacają one warstwę fabularną, to jeszcze dodatkowo motywują do spędzenia kolejnej godzinki w niezwykle przyjaznym otoczeniu Arkham. Nie raz nie dwa się bowiem okaże, że akurat w danym momencie mijamy „pytajnik” Nigmy, ale nie posiadamy odpowiedniego sprzętu, by się do niego dobrać. Skutek jest prosty – wracamy do tego miejsca, gdy już będziemy w pełni wyposażeni. A uwierzcie mi – trochę to zajmie, gdyż Azyl to pięć potężnych gmachów, przestrzenie otwarte i tajemnicze podziemia. Na szczęście, Batman dysponuje swoją peleryną, umożliwiającą mu pokonywanie dużych odległości w stosunkowo krótkim czasie. Później dochodzi także linka, więc problem marnowania cennych minut na przechodzenie z jednej miejscówki do drugiej rozwiązano racjonalnie - zgodnie z kanonem uniwersum.

Same poziomy projektowane były tak, aby w sposób maksymalny wykorzystać dobrodziejstwa nowych cacek Batmana. Co więcej – nie zaznamy tu ani chwili nudy, ponieważ panowie z Rocksteady Studios dopracowali i, co chyba najważniejsze, przemyśleli całość. Po sekwencji, składającej się z torturowania pięściami kilkunastu rzezimieszków, kolejnych kilka minut spędzimy „w powietrzu”, poruszając się pomiędzy kolejnymi platformami i piętrami. W międzyczasie wpadniemy do ogrodu botanicznego w celu podgl... podziwiania przez szybę Trującego Bluszczu (tak, wiem, uwziąłem się ). Następnie zostaniemy wciągnięci do podziemi, by uciec przed gniewem zabójczego Killer Croca, a gdy okaże się, że powód całego zamieszania jest już blisko, duet Joker-Quinn zawsze wymyśli jeszcze coś ciekawego. Należy się zatem przyzwyczaić do tego, że na każdy nasz krok kryminalista we fioletowym fraku odpowie bez chwili zwątpienia. Powinniśmy się także dostosować do ciągłej atmosfery zaszczucia – Joker zna każdy nasz ruch, często komentuje aktualne poczynania gracza, nie pozostawiając ich bez wyszydzenia i „trzeźwej” reakcji - wysłania kolejnej porcji drabów do wybicia.

Przemierzanie Azylu Arkham, walki z potężnymi mięśniakami oraz rozwiązywanie niezliczonej ilości zagadek Edwarda Nigmy – te czynności nie pozostają bez echa. Twórcy zaimplementowali prosty model rozwoju postaci, polegający na zliczaniu punktów doświadczenia z niemalże każdej naszej aktywności. Wykonujesz cios – punkty. Odnajdujesz dodatkowe materiały – punkty. Zniszczysz jedną ze skaczących szczęk Jokera – punkty. Nabijasz sporawy combos, zakończony finiszerem – premiowane punkty. Tak to mniej więcej się prezentuje, zaś za nagromadzone PD jesteśmy w stanie nabywać coraz to bardziej wymyślne udoskonalenia batmanowych gadżetów. Trudno znaleźć zastosowanie (poza stricte bojowym) dla potrójnego batarangu czy detektora ruchu przy ładunku wybuchowego żelu. Nie mniej jednak wystrojenie Batka (jak go pieszczotliwie nazywa Joker) w kewlarowe zbroje to chyba najlepszy pomysł twórców – ostrożności nigdy za wiele tym bardziej, że ciężko znosi on kontakt z ołowiem.

Można więc wywnioskować, że im dalej znajdujemy się w fabule, tym gra staje się łatwiejsza. Nic z tego – autorzy mają głowę na karku i co rusz przygotowują pewne niespodzianki – ot, choćby gargulce z zamontowanymi materiałami wybuchowymi, co by Batman nie mógł sobie urządzić małego polowania na kilku drabów. Innym razem musimy niepostrzeżenie przekraść się pomiędzy kolejnymi przeciwnikami (lub też unieruchomić ich po cichu), by nie wszcząć alarmu – najczęściej związane jest to z trzymaniem na muszce jakiegoś zakładnika, który zginie, gdy tylko Batman zostanie wykryty. Ciekawym patentem są również elektryczne podłogi, opóźniające reakcje protagonisty, oraz dziwne tunele (których genezy niestety nie odgadłem) pod posadzką, do których Batek wskakuje z prędkością dźwięku, by nie być wykrytym i ostrzelanym. Zresztą, mięśniaki z karabinami to dość humorystyczny element. Gdy tylko dojdzie do nich to, że Batman jest niedaleko ich położenia, a jeden z ich kompanów przypadkowo się gdzieś zawieruszył, natychmiast wpadają w panikę i strzelają na oślep. Wystarczy drobny szmer, a oni w afekcie wypatrują tego punktu i z przerażeniem snują pod nosem monologi. O dziwo, wcześniej bardzo kozaczą twierdząc, że Batman to tchórz. Jedyne co tak naprawdę mam im do zarzucenia to uporczywe łapanie się za głowę podczas nokautów. Obojętnie w jakie miejsce ciała wyprowadzony jest cios – drab i tak złapie się za głowę. Logiczne, prawda?

Nie zabraknie także pojedynków z bossami. O ile pierwsza tego typu walka będzie prawdopodobnie niezapomnianym przeżyciem, o tyle niestety przy następnych odczujemy nieco... powtarzalności? To prawda, jeden motyw powtarzany jest dość często, na niekorzyść oczywiście samego tytułu, choć zdarzają się perełki w postaci na przykład genialnych umysłowych konfliktów między Batmanem a Strachem na Wróble, gdzie trzecioosobowa gra akcji zamienia się w oldschoolową platformówkę 2D/3D, a my staramy się uciec przed przenikliwym wzrokiem pokraki w worku od ziemniaków. Abstrahując od samej rozgrywki, to właśnie Strach na Wróble moim zdaniem przypieczętował geniusz nowych przygód człowieka-nietoperza. Za jego to bowiem sprawą cofamy się wstecz do czasów dzieciństwa Bruce’a, z nim także odbędziemy fascynującą podróż w głąb umysłu Strażnika Gotham. Nie powiem, kto grał już w Arkham Asylum za pewne był bardzo zaskoczony w pewnym momencie, czy aby na pewno jego sprzęt nie odmówił posłuszeństwa (wtajemniczeni wiedzą o jaki fragment chodzi). Tak, Rocksteady Studios w tym momencie zyskało mój szacunek – za brak jakichkolwiek kompleksów w tworzeniu swojego flagowego produktu. Niestety, Batman zasługuje na zdecydowanie lepszą batalię finalną – pojedynek z Jokerem jest moim zdaniem zbyt prosty i krótki, jak na tak brawurowy rozwój sytuacji. Oczywiście wcześniejsze sekwencje wycisną z gracza ostatnie poty, ale jednak Joker to Joker – zasługiwał na lepszy koniec.

Po rozczarowującym finiszu naszej podróży czeka na nas jeszcze wiele atrakcji. Pomijając już wspominane wyżej poszukiwania znajdźek, wymaganych do ukończenia Batmana na 100%, twórcy udostępnili nam tzw. Challenge Rooms. Po ich odblokowaniu mamy szansę wziąć udział w organizowanym przez Jokera „turnieju” mordobicia, lub też zapolować po cichu na kilku karabinierów. Wszystko oczywiście na czas. Co ciekawe, po ukończeniu przez nas jednego z wyzwań możemy porównać nasz własny czas z czasami innych graczy. Wszystko dzięki Games for Windows Live, który gromadzi także nabite przez gracza achievementy. Prawdziwego trybu multiplayer jednak nie zaznamy – bo i po co? Skoro „singiel” tak bardzo wciąga i nie pozwala oderwać się od monitora przez dobrych kilka godzin. Zresztą, bądźmy poważni, jak wyglądałaby rozgrywka dla wielu graczy?

Przykład doskonałości – UE3 u szczytu formy

Batman: Arkham Asylum to jedna z najlepiej wyglądających gier zeszłego roku. Powiem więcej, wykorzystany tu Unreal Engine 3 prezentuje się najlepiej w swojej historii! Zachwyt budzą przede wszystkim genialnie wykonane modele postaci – ich mimika, poziom szczegółowości, animacje i płynność ruchów powalają na kolana. Prym wiedzie naturalnie Joker (najbardziej charyzmatyczna postać gry, bez niej nowy Batman straciłby 50% swojego „chorego” klimatu), aczkolwiek moje sokole oko dostrzegło kilka elementów, bez których trudno sobie wyobrazić uniwersum Batmana – to skąpe wyposażenia garderoby dwóch zabójczych piękności – Quinn i Poison Ivy. Nie można jednak narzekać na żadne z pozostałych wystrojów. Zarówno przestrzenie zewnętrzne, jak i wnętrza budynków wyglądają zacnie i tego się trzymajmy. Należy jednak podkreślić, że twórcom zdarzyły się błędy techniczne, związane głównie z pracą kamery. Wystarczy ją nieco przybliżyć, by postać Batmana nagle wyparowała donikąd! Zarzuty można kierować również w kierunku trybu detektywistycznego, który niestety jest wykorzystywany przez gracza dość często (co by nie powiedzieć, że przez większą część gry), a nie prezentuje się zbyt „godnie”. Miejmy nadzieję, że w sequelu twórcy znajdą jakiś złoty środek między wyglądem a funkcjonalnością.

Oprawa techniczna powaliła mnie jednak nie tylko ze względu na swoją jakość. Posiadając już bez mała czteroletnią kartę graficzną (i to nie wysokich lotów – X1950 Pro 256MB) byłem w stanie nowego Batmana odpalić na wysokiej szczegółowości wszystkiego, co tylko się dało. Co więcej, praktycznie non stop miałem na liczniku 60 FPS-ów, co oznacza, że Arkham Asylum to bardzo dobrze zoptymalizowany tytuł, który w żadnym wypadku nie wymaga ogromnych zasobów sprzętowych. Inna jednak sprawa, gdy włączymy obsługę PhysX-a (na kartach GF 9600GT i niżej nie warto nawet próbować). Musimy zatem dokonać wyboru – albo decydujemy się na absolutnie płynną animację kosztem dodatkowych dymów, efektów specjalnych i minimalistycznych szczegółów, albo wybieramy jeszcze bogatszą oprawę wizualną, niestety odczuwając przy tym wyraźny spadek ilości klatek na sekundę.

Grafika grafiką. Prawdziwy kunszt możemy usłyszeć w naszych głośnikach, gdyż voice-acting przygód człowieka-nietoperza wypadł wprost znakomicie! Kwestie Jokera przypadły Markowi Hamillowi (tak, to Luke Skywalker z nieśmiertelnych Gwiezdnych Wojen), który brawurowo wcielił się w postać niereformowalnego kryminalisty. Głos Hamilla od tej pory będzie mi się kojarzył tylko i wyłącznie z osobą bezwzględnego mordercy z objawami choroby psychicznej. Należy także docenić Arleen Sorkin (odtwórczynię głosu Harley Quinn) oraz Kevina Conroya (głos Batmana) – osoby może mniej znane, aczkolwiek podobnie wczuwające się w swoich bohaterów. Co zaś tyczy się soundtracka, praktycznie go nie ma. Oczywiście w kilku miejscach przewinie się kilka nut, ale jest tego zbyt mało, by można to jakoś racjonalnie ocenić. Jak dla mnie, za sam głos Jokera ścieżka dźwiękowa Arkham Asylum zasługuje na najwyższe uznanie.

Gra Roku AD 2009!

Batman: Arkham Asylum to zdecydowanie najlepszy, a już na pewno najbardziej wciągający, tytuł ubiegłego roku. Wcielając się w postać człowieka-nietoperza przeżyjemy bardzo zróżnicowaną podróż, począwszy od przyziemnych spraw superkryminalistów, a skończywszy na emocjonalnej wędrówce w głąb umysłu Bruce’a. Na co można narzekać? Chyba tylko i wyłącznie na długość głównej linii fabularnej oraz błędy techniczne, związane z pracą kamery. Aż boję się pomyśleć, co studio Rocksteady przygotuje dla nas w sequelu, który już oficjalnie zapowiedziano (swoją drogą, na pewno pojawi się zapowiedź mojego autorstwa), bowiem w pierwszej części mogliśmy dostrzec brak kompleksów i wyjątkową odwagę młodego studia. Cóż można rzec – hit, w który nie wypada nie zagrać!

Zalety:
+ Joker
+ świetny klimat
+ sycące walki wręcz
+ równie wciągające polowania
+ fabularnie też daje radę
+ świetna oprawa techniczna
+ optymalizacja
+ zawartość dodatkowa
+ uniwersum Batmana!

Wady:
- nieliczne błędy techniczne
- trochę krótko
- powtarzające się walki z bossami

Ocena: 9+/10

Mass Effect z innej strony- nie grałeś- nie czytaj

Z pamiętnika Martina Sheparda

Mass Effect- jedna z lepszych gier 2008 roku.
Kiedy ME trafił do Platynowej Kolekcji musiałem po niego sięgnąć. Grę zakupiłem z ogłoszenia, a po przybyciu do domu od razu włozyłem płytę do napędu. W trakcie instalacji obejrzałem resztę zawartości tekturowego opakowania.

Po zakończeni instalacji zastanowiło mnie dlaczego gra nie poprosiła o włożenie drugiej płyty. Nic to, w końcu można było zacząć ratować wszechświat przed zagrożeniem. 
Po kliknięciu na ikonkę pojawił się autorun, dałem graj i... nic. Czekam 5 min, gra sie nie uruchamia, więc znowu kliknąłem na ikonę i graj. Gra się uruchomiła.

Od razu przeszedłem do ustawień grafiki i ustawiłem ja na maksa. Pozostało tylko wybrać nową grę.
Jak napisałem wyżej mój Shepard zyskał imię Martin- a oprócz tego- króciutkie czarne włosy, sporą bliznę i potężną szczękę. Jako jego profesję wybrałem żołnierza.

Pierwsze kroki w "Normandii" i na Eden Prime pozytywnie mnie zaskoczyły. Wszak od razu tracimy podwładnego i "znajomego" (czyli Nihlusa). Walka sprowadza się do krycia za osłonami i zdejmowania kolejnych przeciwników. Szkoda że nasi podkomendni nie zawsze mogą z nich korzystać. po zakończeniu misji na planecie i pozyskaniu nowego członka załogi ruszamy na Cytadelę.

Cytadela. No właśnie. Jest to ogromna stacja, do której będziemy się dość często udawać. Jest naprawdę spora i mimo, że mamy XXII (a może XXIII) wiek łatwo się tam zgubić, gdyż większość korytarzy i pomieszczeń wygląda tak samo. Wszak mamy Szybką Kolej Cytadeli, ale nie wszędzie ona dociera. Znacznie łatwiej byłoby, gdyby wystarczało wybrać miejsce gdzie chcemy się udać (Wieża Rady, Doki czy Nora Chory).
A tak to musimy czasami błądzić, kombinując jak wrócić na Normandię.

cdn.

W kolejnym odcinku:Edek, Piter i Slavia poszukując Dawida dołączają do gangu pana W. Adolf zaczyna ich podejrzewać o działalność terrorystyczną.
Drugi odcinek drugiego sezonu

Skupiłeś się na wszystkim co trzeba w recenzji. Brawo. Brakuje mi tylko screena czy dwóch między wierszami, ale tutaj to chyba nie możliwe. Tak czy owak, kawał dobrej roboty.

Nie mam możliwości ogrania gier konsolowych, więc dla mnie TOP 3 poprzedniego roku to Batman: AA, Street Fighter IV i właśnie Borderlands .

Ostatnimi czasy dobrych remake’ów klasycznych hitów sprzed lat jak na lekarstwo. Co prawda mieliśmy okazję przypomnieć sobie moc Bionicznego Żołnierza, aczkolwiek to jedynie jeden tytuł, który przychodzi mi wtenczas do głowy. Na szczęście Team17 szykuje dla nas prawdziwą bombę. Oto bowiem wielkimi krokami nadchodzi odświeżenie niezwykle popularnej gry, która miała swoją premierę na początku lat 90. ubiegłego wieku. Alien Breed Evolution ma nam przypomnieć, dlaczego z pozoru odmóżdżające strzelaniny to kwintesencja rozgrywki elektronicznej.

Giń, przepadnij!

Alien Breed Evolution to prawdziwy powrót do korzeni. Podobnie jak pierwowzór, Ewolucja to nieskrępowana rozwałka z izometrycznym widokiem znad głównego bohatera. Jest nim Conrad, inżynier pewnego statku kosmicznego przeżywającego właśnie najazd obcej rasy. Nie trudno się domyśleć, że zdecydowana większość załogi zostaje wycięta w pień, a protagonista pozostaje na polu walki, by niczym bohater amerykańskiego kina akcji przedrzeć się przez zastępy przerażających ksenomorfów i zapobiec kolejnym agresjom. Szczerze mówiąc, fabularnie Alien Breed nie zachwyca (może z wyjątkiem sposobu jej przedstawiania – znanej z Maksa Payne’a metody komiksowej), ale nawet z założeń twórców nigdy do tego nie aspirował. Najnowszy twór Team17 ma przede wszystkim zapewnić kilkanaście godzin intensywnej eksterminacji wszelakiego pomiotu z piekła rodem.

Zostanie nam zatem udostępnionych kilka (co najmniej!) środków ołowianej perswazji, wśród których znajdziemy na pewno niezły w początkowych stadiach rozgrywki pistolet, dysponujący pokaźną siłą shotgun, nieco udziwniony karabin, niezawodne miotacz ognia i wyrzutnię rakiet oraz jeszcze kilka innych typów broni. Gracz zaś na swej drodze stanie oko w oko z przeróżnymi wariacjami na temat obcych. Twórcy może i nie popuścili tu wodzy swojej fantazji, aczkolwiek raczej rzadko będziemy zwracać uwagę akurat na to, jakiego właśnie stworka zdematerializowaliśmy. Programiści przygotowali dla graczy około dwunastu klas przeciwników, różniących się naturalnie wyglądem, zachowaniem oraz metodą walki. Słyszałem również wiadomość o kilku bossach, lecz nie jest to informacja w żadnym razie potwierdzona.

Alien Breed Evolution ma być podzielone na trzy części składowe, zwane przez autorów epizodami, których przejście to czas około piętnastu godzin. Zważywszy na to, że pierwszy z nich użytkownicy konsol ukończyli w 6-8 godzin, obietnica może stać się faktem. Będzie to zatem swego rodzaju ewenement na skalę światową, gdyż obecnie nie spotkałem się jeszcze z tak długim shooterem nastawionym jedynie na intensywną akcję. Z drugiej strony może to być gwóźdź do trumny Ewolucji. Rozgrywka niestety wygląda na dość schematyczną, powtarzalną. Coś, co z początku okaże się dla graczy pewną nowinką (wszak od premiery ostatniej odsłony serii minęło już szesnaście lat...), z czasem się zwyczajnie znudzi. Nie raz, nie dwa, napotkamy bowiem zamknięte przed naszym nosem wrota. Co wtedy? Pozostaje infiltracja dostępnych holi w poszukiwaniu wszelkiego rodzaju mechanizmów otwierających dane grodzie czy data-disców (dokładnie to samo widzieliśmy między innymi w BioShocku) zawierających cenne informacje. Twórcy nie kryją się wręcz z tym, że przeciwnicy wyskakują z praktycznie wszystkich możliwych kierunków, często zachodzą nas od przysłowiowego „warsztatu”. Nużąca norma. Czy jest zatem element mogący uratować nowego Alien Breeda?

Może nim być choćby klimat. Conrad porusza się po zaciemnionych korytarzach, od czasu do czasu penetruje pomieszczenia laboratoryjne. Ciągle towarzyszy mu latarka, która, jak pamiętamy, była dla Dooma 3 jednym z czynników „klimatotwórczych”. W akompaniamencie oprawy graficznej, generowanej przez wciąż zacnie prezentujący się Unreal Engine 3, mocno destruktywnego środowiska i solidnego soundtracku, autorstwa Alisteira Brimble’a, może to faktycznie dać pozytywny skutek. Gdy dodamy do tego doskwierający nader często brak amunicji i uczucie osamotnienia wśród gęstych zastępów ksenomorfów, możemy odnieść wrażenie, że mamy materiał na całkiem strawny survival-horror (oczywiście, pojawiający się znikąd obcy także budują specyficzną, survivalową atmosferę, aczkolwiek przerabialiśmy już to wielokrotnie i to w szerszym zakresie).

Team17 przygotowuje jednak dla nas przede wszystkim intensywnego, old-schoolowego wręcz shootera ze staromodnym modelem rozgrywki. Moim zdaniem może to zachwycić zarówno starszych graczy, pamiętających jeszcze czasy potęgi Amigi, jak i tych młodszych, szukających niczego więcej, jak stuprocentowej rozwałki okraszonej gęstym klimatem i zacną oprawą techniczną. Dla chętnych, autorzy przygotowali także tryb kooperacji! Słowem, jest chyba na co czekać.

Ostatnio edytowany przez LordTyrranoos (2010-03-27 15:51:48)

Far Cry to gra legenda. Twoja recenzja trzyma niezły poziom jak na osobę początkującą (wiadomo, że jest w niej trochę potknięć, nie poruszyłeś oprawy dźwiękowej i nie wiem, po co opisujesz instalację, ale się wyrobisz z czasem ). Multi jest raczej kiepskie, ale jeśli znajdziesz zgraną ekipę na LANparty, może być fajnie. Swobodnego zapisu  w tej grze niestety nie ma (a przynajmniej do wersji 1.32). Podziel się jakimiś ciekawymi modami

Ach, pamiętam... Grałem w to nad morzem, w salonie gier kiedy miałem 8 lat. Za chiny nie mogłem pokonać ostatniego bossa.

Co do samej recki, to przyczepię się tylko do jednego małego błędu w stylistyce. Najpierw piszesz o grafice, a potem odchodzisz od strony technicznej i zabierasz się za bossów. Dopiero potem mamy coś o wystroju statku(co moim zdaniem powinno znaleźć się w akapicie mówiącym o oprawie audiowizualnej) i o dźwięku. Po za tym jest ok.

est jeszcze trochę do poprawy, ale jak na początki (tak myślę) to nieźle

A ja za to dam zapowiedź Fallout: New Vegas na urozmaicenie

Istnieje twierdzenie, że gry bardzo przypominają filmy pornograficzne. I nie chodzi tu o sceny erotyczne, ale uważanie, że i tu, i tu dialogi i fabuła są jedynie pretekstem do rozwoju akcji i odkrywania nowych zakątków. Z podobnego założenia wyszli twórcy trzeciej części Fallouta, gdzie głównie skupiono się na akcji i eksplorowaniu. Drugi już spin-off serii (po Fallout: Tactics) zatytułowany New Vegas, zamierza naprawić wszystkie grzechy „trójki", dodając przy tym swoje patenty. Nie wiem jak Wy, ale ja jestem pełen nadziei.

Tym bardziej, że za najnowszą część jednej z najlepszych serii w historii gatunku cRPG odpowiada studio Obsidian Entertainment, twórcy m.in. KoTOR 2 czy Neverwinter Nights 2. Dodatkowo, w studiu są ludzie, którzy pracowali przy poprzednich częściach Fallouta. Wiedzą co robią, a pomysły mają zacne, co dodatkowo nastraja optymizmem.

Pierwszym, i chyba najważniejszym z nich, będzie zdecydowanie większy nacisk na fabułę oraz dialogi. W trzeciej części nie było to najtragiczniejsze, ale wiele opcji dialogowych prowadziło do tych samych reakcji ze strony rozmówcy. W New Vegas ma to zostać poprawione i, co najważniejsze, ma zależeć od naszych umiejętności. To oczywiście będzie składało się na wybór większej ilości sposobów wykonania misji. Przykład: wioska, do której trafiamy zaraz po rozpoczęciu głównego wątku, atakowana jest przez gang. Mieszkańcy proszą nas o załatwienie problemu z ich oprawcami.

A zabrać możemy się za to na kilka sposobów. Jeżeli rozwinęliśmy umiejętność materiałów wybuchowych, będziemy w stanie przekonać mieszkańców do wykonania zasadzki poprzez umiejętne rozłożenie ładunków. Można także przekonać miejscowego kupca, aby porozdawał mieszkańcom uzbrojenie, co pozwoli stanąć im w otwartej walce. Trzeba jednak mieć rozwinięte umiejętności związane właśnie z bronią. Pytanie: czy bez odpowiednich „skilli" będziemy mogli podjąć wspomnianą dyskusję? Ano tak, ale postać w czasie dialogu zacznie się gubić i wyjdzie na przygłupa, czym raczej nie zaskarbi sobie sympatii i zaufania rozmówcy.

Problem można rozwiązać także w drugą stronę, a więc przyłączając się do owego gangu, zwącego się „Powder Gangers" (aluzja do nastolatków ubranych w kolorowe stroje, oczywista). Dołączając się do opryszków, mamy za zadanie zniszczyć miasteczko i to również możemy wykonać na kilka sposobów. Czy to otwartą walką, czy po cichu, albo po prostu wszystko rozwalając (pamiętacie Megatonę z „trójki"?).

Jak wspomniałem na wstępniaku, gra ma bardziej skupić się na fabule niż Fallout 3.Główny wątek obraca się wokół zamachu na głównego bohatera. Pamiętacie robocika w pierwszym trailerze? Jeśli tak to dobrze, bo odgrywa on dosyć znaczącą rolę. Przynajmniej na początku. Nasza postać zostaje z niewiadomych skutków postrzelona na pustyni Nevada, co powoduje utratę pamięci. Wspomniana maszyna odkopuje nas z prowizorycznego grobu usypanego przez piaski pustyni. Naszym wybawcą okazuje się dr Mitchell. Z racji amnezji przechodzimy różne testy medyczne sprawdzające, czy nasz bohater jest sprawny psychicznie. Jest to jednak, tak jak w poprzednich produkcjach Bethesdy (Oblivion, Morrowind czy Fallout 3), wyjaśniony fabularnie kreator bohatera. Określamy wygląd, statystyki etc. O ile w „trójce" początek się dłużył, tak tu będziemy mieli możliwość udania się w każdą stronę świata już po 5 minutach!

A poruszać będziemy się po terenie wielkością przypominającym ten z Fallout 3. Wspomniane New Vegas, po którego to obrzeżach również będziemy się poruszać, przetrwało atak bomb nuklearnych w praktycznie nienaruszonym stanie. W mieście trwa konflikt trzech frakcji: New California Republic, Caesar's Legion oraz mieszkańców samego New Vegas. Oczywiście od gracza zależeć będzie, po której stronie się opowie, a wybory dokonywane podczas rozgrywki rzucą wiele nowych świateł na trzy strony konfliktu.

Sama mechanika gry niewiele zmieni się względem Fallouta 3. Walki dalej opierać będą się na V.A.T.S., a za ekwipunek i rozwój postaci ponownie odpowiadał będzie Pip-Boy, który to dostaniemy od dr. Mithella. Szkopuł tkwi jednak w zaimplementowanym przez Obsidian trybie, tzw. Hardcore. Dzięki niemu postać nie będzie chodzącym czołgiem z tysiącami nabojów, albowiem amunicja zyska wagę, przez co zabierać będziemy tylko wskazaną jej ilość. Trzeba będzie również zabierać ze sobą napoje, bo nasza postać może odczuwać pragnienie (najlepiej zabierzcie Sprite'a!). Stimpaki nie będą działały od razu, ale dopiero po chwili. Zaś w systemie V.A.T.S. nie będziemy już nieśmiertelni, ponieważ wrogowie będą w stanie wykonać kontrę.

Oczywiście będzie to opcjonalne, więc dla tych, którzy nie cenią sobie wyzwania, czekać będzie poziom trudności zbliżony do „trójki". Dla mnie jednak tryb hardcore zapowiada się super. Ulepszona ma również zostać interakcja z towarzyszami broni, dzięki wydawaniu im prostych rozkazów typu „osłaniaj mnie" czy „trzymaj pozycję", a że polecenia mogą być wydawane w czasie rzeczywistym, gra może zyskać taktycznego smaczku.

W kwestii broni ma się wiele zmienić. Pukawek ma być znacznie więcej niż w „trójce", zaś zdobycie tych najsilniejszych będzie wymagało większego zaangażowania niż w poprzedniej części, gdzie w połowie dostawaliśmy mini-guna i stawaliśmy się prawdziwym postrachem pustkowi. Dodatkowo każdą spluwę można modyfikować, dodając większy magazynek czy zmieniając zamki. Zaś do każdej broni białej ma zostać dodany specjalny atak, który będzie nawiązywał do niej tematycznie, więc np. z kija golfowego będziemy mogli przywalić w iście Tigerowskim stylu.

Graficznie nie spodziewajcie się wodotrysków, gra ma oferować zbliżony poziom do poprzedniczki. Twórcy zaimplementują oczywiście nowe animacje oraz usprawnią kod, ale opadu szczeki się nie spodziewam. Pamiętajmy, że technologia została opracowana dla Obliviona, który wydany został w 2006 roku!

Cóż, jak już pisałem, do gry podchodzę optymistycznie. Po lekkim zawodzie w wykonaniu Fallouta 3, dzieło Obsidian Entertainment ma szanse naprawić jego błędy i spokojnie pretendować do miana gry cRPG roku 2010, a że za przeciwników ma Mass Effect 2, BioShocka 2 czy Alpha Protocol, niech to świadczy za jego klasę. Z ostatecznym werdyktem poczekamy jednak do jesieni.

Ostatnio edytowany przez Karol633 (2010-04-05 01:07:43)

Jak ktoś chce zamieścić swoją recenzję na stronie głównej to proszę o wysyłanie swoich prac na adres e-mail: "parkourmichael798@o2.pl" po przeczytaniu rozważę zamieszczenie, oczywiście jeżeli tekst będzie poprawnie napisany(wulgarny język odpada).

Oczywiście.

Ostatnio edytowany przez protagonista (2010-06-06 22:27:05)