Moja/e recenzja/e (Strona 3 z 12)

Karol633 Twoja recenzja na temat killzone jest bardzo dobra. dałbym 9/10

Wiem że napisałem średnio prosze o krytyke ucze sie pisać recenzje dopiero.

Przed wykupieniem tego tytułu (sprzyłamiem)-przepraszam chciałem napisać słyszałem teraz zauważyłem błąd

Hour of Victory

HOV konwersja z xbox 360 wyjątkowo chłodno przyjętej gry studia Nfusion Interactive
to jest pierwsza gra z silnika unreal engine 3.0 osadzona w realliach drugiej wojny światowej.Gre można spotkać za 39 złotych w Topseller.Zacznę od fabuły.
Trafiamy na pola bitew w Europie i północnej części kontynentu afrykańskiego. Mamy do wyboru trzech bohaterów.Pierwszym znich jest Calvin Blackbull jest wyśmienitym snajperem bull potrafi daleko skakać i wspinać sie po linie w wyznaczonych miejsach.Drugim bohaterem jest William Ross jest brytyjskim komandosem, wchodzący w skład jednostki SAS.Trzecim i ostatnim którego można wybrać jest Ambrose Taggert
został wyszkolony przez amerykańskie Biuro Służb Strategicznych.Teraz troche słów o grafice ten kto powie w któym mniejsu jest silnik unreal dostanie nagrode nobla.Ja nie wiem ile musieli dostać programicy że dokumentalnie zmasakrowali silnik grafika jest słaba i tego źle zoptymalizowana.Równie słaba jest fizyka zabawnymi momentami w grze jest to gdy szczelimy wroga to on obraca sie wokół własnej osi z 5 razy momentami można sie zastanawiać czy przeciwnik tańczy czy po strzału dostał szczyk adrenaliny.Kolejnymi momentami zabawnymi w grze jest to że nasz bohater porusza sie tak jakby jeździł na łyżwach lub to że można zajść przeciwnika uwaga od przodu.Zestaw broni to stary sprawdzony patent do wyboru mamy nóż Taggert pistolety maszynowe Thompson, Sten i MP40, karabiny k98 i M1 Garand po karabiny snajperskie i maszynowe  Bren, MP44 wcześniejsza wersja StG44 i różne granaty.Strzałem możemy załatwić karabina wystrzeliwując w noge lub twarz przeciwnika w karabinach zaskakująco szybko zmienia magazynek.W świecie Hov wszystko jest możliwe.Jedynym plusem w grze jakim znalazłem można uznać tylko muzyke.Nawet cd projekt nie postarał się i nie oddał nam w swe rece polskiej wersji językowej czas na podsumowanie
Plusy
-Muzyka
-Dźwieki broni i dobra praca lektorów
-Z instukcji moża zrobić samolocik...
-A pudełko można dać na makulature
Minusy
-Grafika
-Mapy
-Lokacje
-Cena
-Brak polskich napisów
-Fizyka
-Bronie
-Wersja PC gorsza niż z konsoli
-Całkowita parodia drugiej wojny światowej
-Prawdziwy powrót do przeszłośći
-Gra jest za długa
-Sztuczna inteligencja wrogów

Ocena jak najbardziej słuszna 0,5/10

Ostatnio edytowany przez krzychu20000 (2009-04-25 11:58:43)

Oj krzychu ostra krytyka 2/10! Dlaczego? Przeczytaj post wyżej.

Ziom za recenzje ci wystawiam 8/10.
Ale nie zgadzam się z oceną najemników ja bym wystawił 7/10
Ps motryr był przed terrorist takedown 2
Mortyr Akcje dywersyjne- 25 sierpień 2007
TT 2- 4 Grudnień 2007

A co do mej ostatniej recenzji Hov Karol633 kropki i przecinki w niektórych miejscach są
jeżeli wam się nie podoba to nie mój problem nie przeczytanie tylko powtarzacie słowa po innych
jeżeli coś źle piszę to proszę mi o tym napisać pozdro

Ostatnio edytowany przez krzychu20000 (2009-04-26 08:37:54)

krzychu20000 - jeszcze raz zobacze posta pod postem i poleci ban na czas okreslony. W tym wypadku zdenerwowanie Karol633 jest uzasadnione.

Za krótkie zdania i nie opisuje wszystkich aspektów rozgrywki. Rozumiem że to twoja pierwsza recenzja i nie miałeś weny więc ocena 6/10.

Moja pierwsza recenzja napisana bodaj w sierpniu 2008 roku, gdy chodziłem jeszcze do pierwszej klasy gimnazjum

Alpha Prime - recenzja gry

     Z czym kojarzy ci się pojęcie FPS? Z taktycznym shooterem czy szybką rozwałką? Jeśli z tym drugim, to Alpha Prime na pewno przypadnie ci do gustu.

     Opisywana gra jest najprościej mówiąc szybkim FPS-em gdzie nacisk położono na akcję i efektowną eksterminację wrogów. Alpha Prime to drugie dzieło studia Black Element Software, pod którego wodzą powstał Shade : Gniew Aniołów.

     Fabuła Alpha Prime jest raczej trywialna i nie znajdziesz w niej nic odkrywczego. Ot, historyjka o stacji kosmicznej, na której rozprzestrzeniła się dziwna substancja tworząca z ludzi potwory, roboty i mutanty. To z nimi oczywiście będziesz walczył o przetrwanie. Twoje dalsze losy będą zależeć od celnego oka i dużej szybkości oraz zręczności, bowiem poziom trudności w Alpha Prime jest bardzo mocno wyśrubowany. Nawet na łatwym poziomie wybicie wszystkich robotów z pokoju może sprawić nie lada problem. Pomóc może w tym na szczęście bullet-time i specjalne hakerskie  urządzonko pozwalające na obejrzenie całej lokacji w poszukiwaniu czegoś wybuchowego. Nie trudno się domyśleć, co się dzieje wtedy z robotami znajdującymi się w pobliżu...

     Jeśli chodzi o bronie to jest ich wystarczająca ilość. Nie ma tu takich cudów jak hiperprzestrzenna megawypasiona broń ultra obcych, w dodatku z dwoma trybami działania i w ogóle połączeniem rakietnicy, snajperki i miniguna, ale bronie, jakimi będziemy się posługiwać, są wystarczająco dobre. Razi jedynie mała ilość amunicji ( bo oczywiście headshoty na roboty nie działają ), dlatego też często będziesz zmuszony biegać z pistoletem i strzelać nim do przeciwników. Ich AI jednak stoi na średnim poziomie, gdyż często nie orientują się w terenie, potrafią z dwóch metrów nie trafić w głównego bohatera i najgorsze, poruszają się tylko pomiędzy wyznaczonymi punktami na mapie. Nadrabiają jednak te wszystkie niedociągnięcia celnymi strzałami i znośną współpracą między sobą.

     Grafika prezentuje się naprawdę dobrze. Wszystkie przedmioty są obłożone ładnymi teksturami nawet na najniższych detalach, a animacje również nie pozostawiają wiele do życzenia. W Alpha Prime zaimpletowano także znośny model fizyki, w miarę realistyczny, jednak bez cudownych wodotrysków. Modele postaci, jak całe tło graficzne, jest wykonane prawidłowo. Black Element Software nie musi wstydzić się grafiki w swojej nowej produkcji.

    Szata dźwiękowa Alpha  Prime stoi na takim samym poziomie co strona graficzna. Dialogi w cut-scenkach są naturalne, aktorzy dobrani są prawidłowo (spodobał mi się głos Włocha występującego w pierwszych etapach gry). Ciekawy jest także motyw muzyczny w menu. Inne odgłosy takie jak tupot butów czy dźwięk strzałów jedynie budują klimat gry, który ma przypominać ten z Dooma.

     Podsumowując wszystkie fakty, Alpha Prime to dobry kąsek dla fanów FPS-ów. Zważywszy na niską cenę i kilka godzin naprawdę wartkiej akcji serdecznie polecam tą pozycję wszystkim graczom. Swoją drogą zaobserwowałem, że panowie z Black Element Software z gry na grę stają się coraz lepsi w tym co robią. Może za parę lat stworzą prawdziwy hit? Naprawdę im (i sobie) tego życzę.

Ocena :
7/10

Plusy:
-naprawdę miło się strzela.
-dobra grafika i dźwięk.
-duży wybór broni.
-ciekawy model fizyki.

Minusy:
-monotonna.
-mała różnorodność.
-przesadny poziom trudności.

Grę testowano na:
procesor AMD Athlon 64 X2 Dual Core 4600+ 2,41 GHz, 2 GB RAM, karta graficzna GeForce 8500 GT 256 MB.

Minimalne wymagania sprzętowe:
procesor 2 GHz, 512 MB RAM, grafika 64 MB, Windows 2000/XP.

Adik16

Ostatnio edytowany przez Adik16 (2009-05-03 14:10:59)

Moja druga recenzja, napisana jakiś tydzień później........

Ankh 2 - Serce Ozyrysa - recenzja gry

     Pierwsza moja reakcja po spotkaniu z Ankh 2 : Serce Ozyrysa była mieszana.. Przed moimi oczami ujawnia się bowiem menu wzorowane na jedynce, bardzo podobna grafika, ci sami bohaterowie, jakich miałem przyjemność spotkać w Ankh : Klątwa Mumii, ten sam głos głównego bohatera ( choć to raczej plus ). Słowem - nic nowego. Jednakoż moja reakcja z każdą godziną spędzoną przy grze diametralnie się zmieniła. Dlaczego?

     Może zacznę od samej stylistyki gry. Tak jak jedynka, nasycona jest ona humorem. I to w dużej dawce. Co krok napotykamy śmieszne dialogi, postacie i wypowiedzi Assila. Nie mogłem powstrzymać się od śmiechu, gdy panowie z Deck 13 zadrwili sobie z gracza. Po pierwszym, króciutkim rozdziale, napotykamy bandę złodziei, którzy odbierają nam Ankh. Na dole ekranu widać napisy "końcowe". Zdziwiony z niedowierzaniem spoglądam na monitor, po czym jeden ze zbójców śmieje się i mówi, że wielu graczy narzekało na krótkość Ankh 1, autorzy jednak wzięli to sobie do serca, gdyż teraz gra jest dłuższa. Wtedy ucieszony obejrzałem ekran wczytywania. No właśnie, te nie są długie, ale rozmieszczone dość często i na dłuższą metę mogą drażnić. Niedawno wspomniałem o tym, że Serce Ozyrysa jest dłuższe od Klątwy Mumii. Mimo wszystko podczas gry wcale się tego nie czuje. Wydawało mi się, że gra jest tak samo krótka jak jedynka, albo i jeszcze krótsza.

     Ciekawym urozmaiceniem zawartym w grze było sterowanie... Faraonem. Tak, we własnej osobie. Rozdział z nim związany przykuwa do monitora ciekawymi dialogami i jeszcze większą dawką śmiechu. Nie zapomnijmy jednak, że gramy także Assilem i Tharą, a nawet obydwoma na zmianę.

     Poziom trudności gry jest dostatecznie wyważony. Ankh 2 nie jest za trudny, ale także nie można go przejść bez dłuższego zastanowienia. Jednym z trudniejszych elementów było zrobienie przez Tharę smacznego kuskusa. Nie zabrakło również ciekawych pomysłów, takich jak zdobycie sympatii ludzi przesiadujących w barze.

      Zacząłem od samej stylistyki gry, ale pasowałoby także napisać słówko o grafice. Ta jest wręcz znakomita. Nie różni się prawie niczym od tej z Ankh 1, ale tego nie można zaliczyć do wad gry. Wielokrotnie wydawało mi się, jakby żółty, pustynny piasek wysypywał się wprost z monitora. Postacie, szczególnie na wyższych detalach, są zrobione z dbałością o szczegóły i nie rażą kanciastymi kształtami. Nie ma się wręcz do czego przyczepić.

      Dźwięk w  Ankh 2 : Serce Ozyrysa jest równie dobry jak grafika. Co prawda lektorzy nie użyczyli  polskich głosów, ale te angielskie też są dobre. Teksty wypowiadane są  z dobrze dobraną dawką emocji, a w tle przygrywa ciekawa i zapadająca w ucho muzyczka.

                      Fabułę zostawiłem sobie na koniec, ponieważ kręci się ona wokół wydarzeń zapoczątkowanych w jedynce. Spotykamy te same postacie, choć niektórym życie bardzo się zmieniło. Jeśli grałeś w Ankh 1, wydarzenia z dwójki pozytywnie cię zaskoczą. Nie będę rozpisywał się na temat fabuły, ponieważ zwyczajnie nie lubię tego robić. Jeśli jesteś ciekawy, to i tak zagrasz.

                      Na koniec kilka słów podsumowania. Gra ma ciekawą stylistykę, dobrą grafikę i dźwięk, ale to raczej kontynuacja jedynki niż pełnoprawna dwójka. Jest to rozgrzewka przed Ankh 3, który ma wprowadzić wiele zmian i innowacji. Mimo to warto zagrać. Serdecznie polecam!

Ocena: 8

Plusy:
- dobra grywalność
- grafika
- dźwięk
- humor!!!

Minusy:
- krótka
- nic nowego w stosunku do pierwszej części

Grę testowano na:
procesor AMD Athlon 64 X2 Dual Core 4600+ 2,41 GHz, 2 GB RAM, karta graficzna GeForce 8500 GT 256 MB.

Minimalne wymagania sprzętowe:
Pentium 4 1.5 GHz, 256MB RAM, karta grafiki 64MB (GeForce 3 lub lepsza).

Adik16

Ostatnio edytowany przez Adik16 (2009-05-03 17:44:04)

Terrorist Takedown 2

Seria Terrorist Takedown – tytuł który wielu z Was kojarzy się z produkcjami niskiej jakości.Niektórzy pewnie w ogóle go nie znają i nie słyszeli o nim, ale apeluje do nich z tego miejsca, nie martwcie się, bo nic nie straciliście.Seria ta była bardzo przecięta i każda część była za jedyne 19 złotych sprzedawane w kiosku.Seria ta trwała od 2004-2006 przez te 2 lata pojawiały się Pay back,Tajne operacje,Wojna w Kolumbii i Konflikt w Mogadiszu.Lecz w 2007 roku 4 grudnia miała nadejść premiera drugiej pełnoprawnej części.Szumy wokół tej gry były ogromne po pierwsze to była pierwsza polska gra z silnikiem graficznym Jupiter ex (użyta między innymi w Fear) oraz fenomenalna reklama tej gry którą można było widzieć na przykład w Polsacie czy Viva polska.Ok fabuła jest jednym z najlepszych atutów gry.Gdyż sterujemy żołnierzem z jednostki 2 cywilów (chyba to byli dziennikarze) zostali porwani warunki negocjacji przeciągają się a jedynym wyjściem jest ich odbicie z rąk oprawcy całego zamieszania.Standardowo 8 misji ale to jest jedna z najdłuższych polskich gier od city interactive grałem na łatwym poziomie i przeszłem w nią w niecałe 7 godzin.Kolejnym plusem jest polska wersja językowa jest starannie dopracowana i można ją ocenić na 5+
fajnie brzmią w grze wulgaryzmy jak np. ku... napie.... do mnie. Teraz kilka słów o grafice która bardzo mi przypadła do gustu w końcu jest napędzana silnikiem jupiter ex w grze będziemy zwiedzać pustynie,góry oraz arabskie miasta.Więc przez 5 z 7  godzin będziemy podziwiać bez chmurne niebo na plus trzeba zaliczyć efekty krwi oraz wybuchające beczki.Inteligencja wrogów jest wykonana bardzo starannie lecz nie zawaham się twierdzić że walczyłem z wojną klonów te same rysy twarzy z tych samych miejsc wyskakują.Muszę teraz ponarzekać minusami gry są bugi niekiedy miałem okazje zobaczyć jak żołnierz biegł w miejscu lub był przymocowany bo zabiciu do drzwi ale to tylko tyle się dopatrzyłem z minusów czas na podsumowanie TT2 niewątpliwe rewolucyjna gra stworzona przez city i zarazem najlepsza ich gra.
Plusy
-fabuła
-Grywalność
-grafika
-polska wersja językowa
-cena
-tryb multiplayer
-inteligencja wrogów
Minusa
-bugi

Ogólna ocena 8,5/10

Ostatnio edytowany przez krzychu20000 (2009-05-03 20:11:34)

Krzychu jak masz pisać słabe recenzje to nie pisz w ogóle. Krótka, pełno literówek, nie opisująca wszystkiego 4/10.

"Sterujemy żołnierzem z jednostki 2 cywilów...". Literówki, źle zbudowane zdania, nie opisujesz wszystkich aspektów rozgrywki i do tego to "przeszłem".Po zaa tym double post.

Seria Fallout jest uznawana za kanon gatunku RPG, jesli chodzi o mozliwość samodzielnego kształtowania fabuły oraz nieliniowość rozgrywki. Od kilku dobrych lat pracowano nad trzecią częścią, a fani już powoli zaczęli tracić nadzieję, że ich ukochana seria zostanie przedłużona. Aż do teraz. Jednak, czy spełniły się ich oczekiwania? Zachęcam do czytania.
Za nowego Fallouta odpowiedzialna jest firma Bethesda, która ma na swoim koncie serie The Elder Scrolls, starszym graczom kojarzącą się z fantastycznym Morrowindem (aczkolwiek niedocenionym), a młodszym z świetnie zaawansowanym graficznie (jak na rok 2006, w którym został wydany) Oblivionem, aczkolwiek który zgubił klimat serii uchwycony także w dwóch pierwszych seriach: Arena i Daggerfall. Cóż przejdźmy jednak do Fallouta.
Gra opowiada o mieszkańcu krypty 101, betonowej kryjówki która chroni przed promieniowaniem spowodowanym wojną, która rozpoczęła się w 2077 roku. W czasie wojny użyto bomby nuklearnej, co doprowadziło do zniszczenia praktycznej całego ludzkiego dobytku, a na powierzchni wszędzie walają się sterty gruzu które były kiedyś domami, a na szlaku spotkać można groźne, zmutowane potwory. Bohater jest przekonany, że wyjście na powierzchnie to pewna śmierć. Jednak w dniu, w którym wstając z łóżka, dowiaduje się o opuszczeniu schronu przez jego ojca, od razu udaje się w pogoń, żeby go odnaleźć a potem… figa! Nic nie powiem, ponieważ fabuła jest jedną z mocnych stron Fallouta 3.
Przejdźmy do samej rozgrywki. Grę rozpoczyna kapitalna, przemyślana symulacja paru scen z życia bohatera. Przy urodzinach określa się imię, płeć i wygląd (tak, ponieważ posiadana jest technologia, która generuje wygląd berbecia za 19 lat). W pierwszym roku życia uczysz się chodzić, mówić oraz ustalasz główne statystyki (Percepcja, Siła itp.) na które w późniejszych etapach gry już nie masz dużego wpływu. W dziesiątym roku życia uczysz się korzystać z przenośnego komputera Pip-Boya 3000, który jest twoim „menedżerem” przez niemal całą kampanię. Dzięki niemu posiadasz dostęp do statystyk, ekwipunku, mapy etc. W tym samym wieku uczysz się również strzelać i korzystać z systemu V.A.T.S. (o tym za chwilę). W wieku 16 lat ustalasz umiejętności np. walka wręcz czy medycyna. Warto dodać także, że przy każdym awansie na wyższy poziom ustalamy tzw. Perki, czyli specjalne przypadłości, np. kobieciarz pozwala zadawać większe obrażenia kobietom i odblokowuje nowe opcje dialogowe. W wieku 19 lat rozpoczyna się właśnie główna historia, którą opisałem wcześniej.
Teraz opiszę główne rzeczy wymagane od RPGa, czyli walkę, zdobywanie doświadczenia, wykonywanie zadań (zarówno głównych jak i pobocznych) podróżowanie oraz rozmowy. Zacznijmy po kolei: walki można prowadzić na dwa sposoby. Pierwszy z nich to po prostu strzelanina, podczas której nie mamy wpływu na to czy pociski trafią wroga i ile mu zabiorą życia. Ale ten styl był mało preferowany przeze mnie, a jak już to w celu dobicia wroga. Drugi to wspomniany system V.A.T.S. Odnajdą się w nim fani starego Fallouta (1 i 2), którzy są przyzwyczajeni do prowadzenia walki w turach. Otóż, ten system polega na zatrzymaniu gry w dowolnym momencie gry i wycelowaniu w dowolną część ciała, a ilość strzałów jest uzależniona od ilości punktów akcji, które zaś zależą od poziomu postaci. Po wybraniu dowolnej części ciała (lub kilku), pokazana jest akcja w zwolnionym tempie i widzimy czy pociski trafiły wroga, i jeśli tak, to ile mu zabrały życia. Jest to świetne rozwiązanie, ponieważ oszczędzamy przy tym cenną w świecie Fallouta amunicję.
Doświadczenie zdobywamy poprzez zabijanie potworów oraz, a może przedewszystkim poprzez wykonywanie zadań. I tu zaczyna się właśnie cała zabawa. Krótki (aczkolwiek ciekawy) wątek fabularny zostaje zrekompensowany poprzez masę miejsc do zwiedzenia oraz całą masę zadań pobocznych. I w tym właśnie aspekcie Fallout 3 błyszczy najbardziej.
Jeżeli chodzi o eksploracje świata, jest on bardzo duży, co jednak ułatwia automatyczne zaznaczenie na mapie znanych już lokacji. Wystarczy potem kliknąć znaczek na mapie i w kilka sekund jesteśmy na drugim końcu mapy. Niezgodne z zasadami RPG, ale gdyby nie to, wielu ludzi odrzuciło by najnowszego Fallouta.
Co do rozmów, przebieg gry często zależy właśnie od ich prowadzenia. Możemy zgrywać złego twardziela poprzez pokazywanie swojej wyższości karabinem czy pistoletem, oraz dobrego dyplomatę, który zakańcza spory i problemy słowami.
Po rozgrywce czas na grafikę. O ile w Oblivionie powalała trzy lata temu, o tyle w tym czasie można ją uznać za dobrą, ponieważ Fallout 3 został zrobiony na tym samym silniku, i mimo że został usprawniony, nie powala. Cześć postaci jest kańciasta, a ulice czy ściany rażą pikselami. Nagminnie zdażają się również przenikania tekstur.
Co do muzyki, jazz i muzyka z lat 50 są świetne wpasowane w klimat pustkowi i postapokaliptycznego świata. Jeśli chodzi o efekty, są bardzo dobre, wielki plus za odgłosy przeciwników.
Teraz przejdźmy do wykonania. Na moim sprzęcie ( GeForce 9800 gtx, procesor czterordzeniowy 2,5 GHz, 4 gb ram) gra działa sprawnie, szybko, i płynnie. Jednak na słabszych komputerach można odczuć problemy techniczne jak np. wywalenie do Windowsa czy zawieszenie się komputera. Zdarzają się też złośliwe bugi, które mogą zniechęcić.
Cóż, i odpowiem na pytanie, czy gra może być uznawana za godną kontynuację Fallouta? Mimo wszystko tak, ponieważ została zachowana rzecz najważniejsza w tej serii: klimat. "War, war never changes..." (Wojna... wojna nigdy się nie zmienia...). Fallout również.

Plusy:
-V.A.T.S.
-Zachowany klimat Fallouta
-Zadania poboczne
-Muzyka i odgłosy
-Fabuła
-Ogromny świat

Minusy:
-Bugi
-Wykonanie
-Brak możliwości gry po zakończeniu głównego wątku

Ocena: 8,25/10

Dla mnie, mimo wszystko RPG roku 2008. Inny niż poprzednie części; bardzo dobry, ale nie wybitny. Jednak to jest Fallout.

Ostatnio edytowany przez Karol633 (2009-05-11 18:37:42)